โดย แพทริค เนส
ปีศาจปรากฏตัวขึ้นหลังเที่ยงคืนเพียงนิดเดียว เหมือนกับที่มันเคยทำเสมอ
คอนเนอร์ตื่นอยู่เมื่อมันมา
เขาเพิ่งฝันร้าย ไม่ใช่แค่ฝันร้ายธรรมดา แต่เป็นฝันร้าย ฝันที่เขาฝันบ่อยๆ ช่วงนี้ ฝันที่มีแต่ความมืดมิด ลมหวีด และเสียงร้องกรีดร้อง ฝันที่มีมือที่หลุดลื่นไปจากการยึดของเขา ไม่ว่าเขาจะพยายามกำแน่นแค่ไหนก็ตาม ฝันที่จบลงด้วย—
"ไปซะ" คอนเนอร์กระซิบเข้าใส่ความมืดในห้องนอนของตัวเอง พยายามผลักฝันร้ายนั้นให้หายไป ไม่ให้มันตามเขามาในโลกแห่งความตื่น "ไปซะเดี๋ยวนี้"
เขาเหลือบมองไปที่นาฬิกาที่แม่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง 12.07 นาฬิกา เจ็ดนาทีหลังเที่ยงคืน ดึกสำหรับคืนวันจันทร์ที่ต้องไปโรงเรียน ดึกสำหรับวันอาทิตย์อย่างแน่นอน
เขาไม่เคยเล่าเรื่องฝันร้ายนั้นให้ใครฟัง ไม่ใช่แม่ของเขา แน่นอน แต่ไม่ใช่ใครอื่นเหมือนกัน ไม่ใช่พ่อในสายโทรศัพท์สองอาทิตย์ครั้ง (หรือประมาณนั้น) ไม่ใช่ยายแน่นอน และไม่ใช่ใครในโรงเรียน แน่นอนที่สุด
สิ่งที่เกิดขึ้นในฝันร้ายนั้นเป็นสิ่งที่ไม่มีใครจำเป็นต้องรู้เลย
คอนเนอร์กะพริบไปมาอย่างง่วงซึมมองดูห้องของตัวเอง แล้วเขาก็ขมวดคิ้ว มีอะไรบางอย่างที่เขาพลาดไป เขานั่งตัวขึ้นในเตียง ตื่นมากขึ้นหน่อย ฝันร้ายนั้นกำลังจางหายไปจากเขา แต่มีอะไรบางอย่างที่เขาจับต้นชนปลายไม่ได้ มีอะไรบางอย่างที่แตกต่าง มีบางอย่าง—
เขาฟัง หูตั้งกับความเงียบ แต่สิ่งที่เขาได้ยินก็เพียงความเงียบสงบของบ้านรอบตัว เสียงเตะเก๋ๆ เป็นครั้งคราวจากชั้นล่างที่ว่างเปล่า หรือเสียงผ้าปูเตียงกรอบแกรบจากห้องแม่ข้างๆ
ไม่มีอะไร
แล้วก็มีบางอย่าง บางอย่างที่เขารู้สึกได้ว่าเป็นสิ่งที่ปลุกให้เขาตื่น